نکته ی اول
اما در کشور ایران ، با وجود استعداد سرشاری که در مردم آن و مخصوصا در جوانان این کشور هست بسیاری از دانش آموزان و دانشجویان به خاطر مخارج کمر شکن تحصیل ، از ادامه ی تحصیل محروم می شوند و حتی بسیاری با وجود داشتن علاقه و استعداد در زمینه های علمی ، از وارد شدن به دانشگاه ها باز می مانند . بسیاری از کودکان به خاطر نوع فکر اشتباه خانواده ها و حمایت نشدن از طرف دولت حتی از تحصیلات پایه نیز محروم میشوند و دوران طلایی زندگی خودشان را در کوچه و خیابان ها و در وضیعت نامطلوب الگوهایی که در جامعه وجود داشته و معمولا هم از دید عموم پنهان هست سپری می کنند .
نکته ی دیگر که بسیار مهم است اینکه ، "بنا بر مدارك مستدل سرمايهگذاري در حوزه آموزشي كشور عامل اصلي رشد سريع اقتصادي ايرلند است، چراكه سرمايهگذاري نيروي انساني به ميزان سرمايهگذاري در زير ساختهاي فيزيكي مهم است. اجراي سياستهايي منجمله آموزش علوم و تكنولوژي سرمايهگذاريهاي لازم در تحقيقات كاربردي موجب اطمينان از اين مسأله ميگردد كه كشور ايرلند به حفظ ظرفيتهاي خود جهت باقي ماندن در عرصه تكنولوژي مبادرت مينمايد."
اما در کشور عزیز ما ایران ، واقعا چقدر برای تحصیل دانش آموزان و دانشجویان سرمایه گذاری می شود ؟ یا اصلا این مسئله تا چه حدی مهم تلقی میشود ؟ آیا اگر خانواده ها توان سرمایه گذاری برای تحصیل فرزندان خود را نداشته باشند ، دولت مسئولیت آن را به عهده می گیرد ؟ پاسخ به این سوالات شاید زیاد هم دشوار نباشد ، این طور نیست ؟
پیام کوتاه هفته :
داشتن علم بهتر از داشتن ثروت است ولی، نداشتن ثروت بدتر از نداشتن علم است .